امروز (۱۶ اکتبر ۲۰۱۳) وب‌لاگ‌ها کاری می‌کنند کارستان: نزدیک به دو هزار وب‌لاگ از ۱۲۴ کشور جهان، از بطنِ وب‌لاگستان‌های ۲۶ زبانِ مختلف، درباره‌ی حقوق بشر می‌نویسند. این بهانه‌ای شد که به پرس‌وجو از فعالان این عرصه، و جست‌وجو میان وب‌لاگ‌ها و تارنماهای مرتبط با این حوزه بپردازم. برداشت من از این کاوشِ شخصیِ آزاد، بیرونِ گودْ بودنِ حقوق بشر بود. بسیاری از فعالان این عرصه معمولاً نظاره‌گرِ روی‌دادها و اطلاع‌رسانِ حوادث هستند. آن‌ها به تناسب رفتار حرفه‌ای و – به اشتباه – رسانه‌ای، خود را ملزم به بازتولیدِ روزانه‌ی حقوق بشرْ هم‌پای رفتارها و کنش‌های اتفاق‌افتاده‌ی روز و ماه و سال، شناخته‌اند و واردِ عرصه‌ی «فعل» شدن را، هم‌دستی با ناقضان حقوق بشر دانسته‌اند.

همه‌مان چند صفحه‌ی فیس‌بوک، چند وب‌سایت، چند فعال مجازی و چندین و چند دغدغه‌مندِ حقوق بشر می‌شناسیم که سال‌ها است اخبار نقض حقوق بشر را می‌پراکنند و اتفاق تازه‌ای نمی‌افتد. جای اتفاق تازه‌ای مثل گرِه‌نخوردنِ واژه‌ها در گلوی گوینده‌ای که خود را با سانسور در آمیخته، خالی است. جای اتفاق تازه‌ای مثل پیچ‌وتاب‌نخوردنِ واژه‌ها روی کی‌بوردِ مؤلفان خالی است. این‌روزها خبری از آموزش و پرورش رایگان یا حداقل، ارزان‌تر نمی‌شنویم. کسی سراغ از گردِهم‌آییِ آزاد، مسالمت‌آمیز و خشونت‌پرهیز نمی‌گیرد.

فهرست طولانیِ این خلأ‌ها را پُر می‌کنیم و برای طولانی‌ترکردن‌اش، رقابت داریم. عادت کرده‌ایم از نقض حقوق‌مان شِکوه کنیم اما پیِ‌شان را نگیریم؛ چرا که پی‌گیری چنین حقوقی، مستلزم ورود به گود و هم‌کاری و هم‌نشینی با اهرم‌هایی است که شاید هم‌آن‌ها موفق به فراهم‌آوریِ تمام‌وکمالِ زمینه‌ی احقاق‌ها نبوده‌اند. من از چنین اهرم‌هایی ناراضی ام اما خود را بی‌تقصیر نمی‌دانم. اصلاح‌جویی و احقاق، با ورود به نظم‌ها و ساخت‌های حاضر، امکان‌پذیر می‌تواند شد. تبلیغِ حقوق بشر، تنها گام نخستِ رسیدن به چنین حقوقی است.

پاسخی بنویسید.